Magisch slotconcert door perfect samenspel

Recensie door Jeanette Vergouwen-de Caluwe

Het Festival Zeeland Klassiek (FZK)is een ijzersterk concept. Dit muzikaal evenement slaagt erin om de onuitputtelijke kracht van de kunst te etaleren en gebruikt de muziek om mensen te verbinden. Tijdens het slotconcert, zondag 5 juli in de Zeeuwse Concertzaal in Middelburg, zat de zaal zo goed als vol.

FZK weet zowel het reguliere concertpubliek als de jeugd te overtuigen dat muziek een topsport is en levert bovendien het bewijs dat het zeker geen linkse hobby is, maar dat het de samenleving verrijkt. En dan heb ik het niet over bewondering maar over samenwerking.

Wat mij enorm raakte was de integriteit waarmee gemusiceerd werd en het enorme spelplezier van de interpreten. Deze musici stralen warmte, genegenheid en saamhorigheid uit. Er wordt naar elkaar geluisterd, ze zitten op één lijn en maken er voor de luisteraars een feestje van. Samen iets moois creëren, samen genieten en het heerlijk vinden om anderen mee te laten leven, dat is wat de musici, de toppers en de aanstormende jeugdige talenten, hebben bereikt. Ik wil de hele ploeg hiermee feliciteren en kijk al uit naar het festival in de zomer van 2027. Lisa Jacobs bezit verbindingskracht en toont een soepel leiderschap.

Het programma was zorgvuldig samengesteld. Werken van drie componisten die in de Klassieke periode en de Romantiek leefden: Mozart, Van Beethoven en Brahms. Ieder van hen weet de gevoelige snaar te raken en ook nog eens op een geheel eigen wijze.

De cellisten Andrei Ionita, Christopher Jepson en Anton Spronk openden met een bewerking van het Trio in C op. 87 van Ludwig van Beethoven. De interpretatie was subtiel en krachtig tegelijk, wat een samenspel!

Ik was heel benieuwd naar het arrangement van Vincent Lachner van het drieëntwintigste pianoconcert van W.A. Mozart, vooral omdat de inbreng van de fluit, klarinet, fagot en hoorn zo belangrijk zijn in dit werk. In de bewerking worden die partijen moeiteloos door de strijkers ingevuld,. Het maakte de compositie nog intiemer. Na de optimistische concerten 21 en 22 is nummer 23 eerder somber van sfeer. Recent winnaar van het Elisabeth Concours, de 24jarige Nikola Meeuwsen was de solist. Een musicus die helemaal paste in dit Festival. Hij blonk uit als een teamspeler, solist en attent kamermuziekmusicus.

In het Allegro met de vernuftige modulaties van majeur naar mineur werd zowel door solist als strijkorkest soepel gespeeld. Er werd heel goed naar elkaar geluisterd en in de cadens blonk Meeuwsen uit door virtuoos en elegant spel.

In het Adagio werd de sombere en wanhopige sfeer met veel gevoel weergegeven. De muziek (een wiegende Sicilienne) werd onderstreept en de dialoog tussen piano en strijkers ontroerde.

In het Allegro assai viel de enorme saamhorigheid op, alles werd wondermooi gebracht, met een emotionele geladenheid. Het samenspel was boeiend, de virtuositeit tijdens de cadens briljant.

De toegift die Meeuwsen daarna speelde: Intermezzo op. 119 van Brahms was adembenemend mooi. Emotionele muziek die tot op het bot ging.

Het Festival werd afgesloten met het Pianokwartet in c nr.3 op. 60 van Johannes Brahms. Hij componeerde het in 1856 en noteerde zelf over dit werk: ‘ik wil de strijd van een eenzame in een uitzichtloze situatie verklanken’. Hij schreef hiermee het verdriet en zijn onbeantwoorde liefde voor Clara Schumann van zich af. 

Meeuwsen toonde in dit werk dat hij een musicus is met een veelbelovende toekomst. Hij luistert naar de andere uitvoerders en daardoor wint de interpretatie aan kracht en intensiteit. Het samenspel in het sombere Allegro was vlekkeloos, de dramatiek kwam heel goed over. Het Scherzo, met een duidelijk contrasterend mysterieus middendeel, klonk spannend.

Het Andante, een prachtige melodische liefdesverklaring, werd door de cellist sierlijk gebracht en begeleid door pikante syncopen van de anderen.

In de Finale hoorde men de echte Brahms: de koortsachtige agitatie, lyrisch zangerige frasen en zelfs zijn karakteristieke invulling met een koraalmelodie. De pianopartij stimuleerde, en beïnvloedde de strijkers emotioneel. De vier musici vormden één geheel, gewoonweg subliem.

Terug naar overzicht