Salon Jansen was een boeiende ervaring

Een recensie van Jeanette Vergouwen-de Caluwe

‘Ik laat me graag verrassen’, stelde Guus Janssen (1951) componist en pianist. Hij is een veelzijdig musicus en dat bleek vrijdag 13 februari 2026 in de salon van de Zeeuwse Concertzaal in Middelburg. Tijdens de Salon Janssen ‘Van Haydn tot nu’ speelden drie studenten van Ralph van Raat (Conservatorium Amsterdam) werken uit de 17de en 18de eeuw en verraste Janssen met zijn Scarlatti Mix. Na de pauze klonk zijn compositie ‘Elf Standpunten van het Kinselmeer’. Het zijn mijmeringen en impressies die hij vertaalde in ongrijpbare, spannende en tot de verbeelding sprekende muziek.

Laat ik eerst even mijn waardering uitspreken voor de programmeur van de Zeeuwse concertzaal. In het najaar 2024 vond een dergelijk (intiem) concert plaats rond de componist Daan Manneke. Toen werd diens Grote Archipel door drie jonge pianisten vertolkt,

waaronder ook Apollon Kalamenios uit Cyprus. Het vervolg van dit concept was deze keer even verrassend en emotievol. Wat mij betreft mag deze traditie voortgezet worden.

De ervaren meester Janssen en de drie aanstormende talenten bezorgden de aanwezigen een onuitwisbare ervaring.

De talentvolle jonge pianisten Matvey Glukhovskiy (Rusland), Apollon Kalamenios (Cyprus) en Anastasiia Bohodysta (Oekraïne) hebben een veelbelovende toekomst voor zich. Het zijn drie heel verschillende pianisten. De een is technisch heel knap de andere legt zijn ziel in de interpretatie, en de laatste laat de emotie toe.

De Sonate van Haydn (1732-1789) in C Hob XVI 50, werd door Glukhovskiy technisch knap en heel nadrukkelijk gebracht, de snelle delen kregen een verbluffende invulling met sterke accenten en een speciale pedaalbehandeling. Kalamenios speelde Rondeau in Ut van Duphly (1715-1789) genuanceerd en zeer muzikaal met grote souplesse en Bohodysta slaagde erin de Franse finesse in Les Cyclopes van Rameau (1683-1764) op te roepen, mild en zacht met hele geraffineerde versieringen.

De Scarlatti Mix van Janssen was er een met vele smaken. Zelf zei hij dat hij de interessante akkoorden uit de vier bundels sonates van Scarlatti achter elkaar had genoteerd en daar een heerlijke mix van had gemaakt. Het werk is een hommage aan Scarlatti die heel herkenbaar telkens, op een virtuoze manier, maar ook vaak onverwacht en humoristisch, terugkomt. De compositie eindigt abrupt en dit plotseling eindigen van de muziek is een soort visitekaartje van Janssen.

Dat bleek ook in de elf impressies van het Kinselmeer van Janssen dat na de pauze door de drie jonge pianisten werd gespeeld. Het meertje dat ten Noordwesten van Amsterdam ligt moet een oase van rust zijn. De muziek werd prachtig geïllustreerd door de schilderijen van Ger van Elk. Je hoorde de wind fluiten, zag de stapelwolk ontstaan, genoot van het snavelpikken van de grutto en de vlucht van de ganzen. Je voelde het loodzware gemoed en ervoer de vreugde van een zonnige dag. Het laatste deel ‘Stadsruis in de verte’ deed me denken aan La Cathédrale engloutie van Debussy, heerlijk mysterieus en impressionistisch, En telkens eindigden de delen abrupt. Voor mij smaakte het naar meer. En Janssen had zich laten verrassen en was tevreden. Het was in alle opzichten een heerlijke boeiende avond. Zo mogen er nog veel volgen.

Terug naar overzicht